การพัฒนาแบบวัดความเหนื่อยหน่ายในการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย

            งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างและหาคุณภาพของแบบวัดความเหนื่อยหน่ายในการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย โดยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับที่สอง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิเคราะห์คุณภาพแบบวัด โดยทำการเลือก กลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง คือนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 จำนวน 108 คน โรงเรียนอนุบาลคลองลาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2 เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัยเป็นแบบวัดความเหนื่อยหน่ายทางการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย เป็นแบบลิเคิร์ท 4 ระดับ จำนวน 15 ข้อ มีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.911 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน (Confirmatory Factor Analysis) จากผลการวิจัยโดยใช้แนวคิดของของชัยพร พงษ์พิสันต์รัตน์, ภมรพรรณ์ ยุระยาตร์ (2562) ประกอบด้วยองค์ประกอบ 3 องค์ประกอบ 9 ตัวบ่งชี้ มีผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับที่สองของโมเดลการวัดความเหนื่อยหน่ายในการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลายมีค่าสถิติวัดระดับความกลมกลืนระหว่างโมเดลกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ดังนี้ ค่าสถิติไคสแควร์ เท่ากับ 31.417 (p = .088) ที่องศาอิสระ เท่ากับ 22 CFI เท่ากับ 0.981 TLI เท่ากับ 0.969 และค่าดัชนีรากที่สองเฉลี่ยของความคลาดเคลื่อนในการประมาณค่า (RMSEA) เท่ากับ 0.308 หมายความว่าโมเดลองค์ประกอบของแบบวัดความเหนื่อยหน่ายในการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลายที่พัฒนาขึ้นสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์เป็นอย่างดี และแสดงว่าองค์ประกอบทั้ง 3 องค์ประกอบ 9 ตัวบ่งชี้นั้น สามารถวัดความเหนื่อยหน่ายในการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลายได้

Credit : ราชัน ทวีคณะโชติ // อัจฉราพร เมทา // น้ำทิพย์ องอาจวาณิชย์

https://so05.tci-thaijo.org/index.php/ssajournal/article/view/255000